Mis diwethaf roeddwn i'n trafod Taswn i -, Mi faswn i -, a pha mor anodd ydy hi i ddefnyddio'r patrwm yna heb sôn am y lotri. Mi roddais i ddwy enghraifft i chi a dwi i newydd meddwl am un arall.

Mae dyn yn mynd at y fferyllydd, (rhag ofn i ni gymysgu y cymeriadau yn y stori a rhag ofn i ni fod yn hiliol mi wnawn ni ei alw fo yn Gymro) mae gan y Cymro broblem bersonol ac mae o'n chwilio am rywbeth arbennig a fydd yn datrys y broblem neu o leiaf i wneud iddo fo deimlo'n fwy cyfforddus. Achos bod gynno fo gymaint o embaras dydy o ddim eisiau gofyn i un o'r genod lle yn y siop mae'r peth arbennig yma ond mae o wedi bod yn chwilio ac yn chwilio a dydy o ddim yn gweld y peth yn unman. O'r diwedd gwelodd o un o'r dynion oedd yn gweithio yn y siop.

"Esgusodwch fi" meddai 'r Cymro, "fedrwch chi ddweud wrtha i ble dach chi'n cadw'r powdwr talcwm."

"Wrth gwrs," meddai'r dyn, "cerddwch ffordd hyn."

"Brensiach annwyl," meddai'r Cymro, "taswn i'n cerdded ffordd yna baswn i ddim angen y powdwr talcwm"

(Un o jôcs y diweddar Arthur Askey ond mi oedd o yn dweud y jôc yn Saesneg ac yn llawer gwell).

Beth bynnag ar ôl y nonsens yna dyma rhywbeth arall

Diwrnod Llai na Pherffaith

Mi wnes i godi yn gynnar, roedd yr haul yn tywynnu a diwrnod braf o'm blaen. Taflu'r dillad i'r peiriant golchi a chael brecwast cyn cerdded i lawr i'r dref i nôl y papur.

Roeddwn i eisiau mynd allan ar y beic heddiw felly agorais y map ar y bwrdd i chwilio am le newydd i chwilota. Dyma ni, lôn hir yn mynd trwy goedwig ac i fyny i'r mynyddoedd. Taith o ryw deg milltir, taith a her ynddi hefyd, ugain milltir i gyd achos maen rhaid dod yn ôl wrth gwrs.

Tynnais y dillad allan o'r peiriant golchi a'u rhoi nhw allan i sychu ar y balconi. Fyddan nhw'n iawn yna tra mod i allan.

Rhoddais y beic ar gefn y car ac i ffwrdd a mi tuag at Langurig a dechrau'r daith. Parciais y car mewn cilfach a dechreuais y reid. Roedd y lôn yn gul ac yn serth ac roeddwn i'n chwysu ac yn pwffian i fyny ond doedd dim car na neb i'w weld, hyfryd iawn. Ar ôl pedair milltir dyma fi yn dw^ad at ben y mynydd a grid gwartheg. Wrth fynd dros y grid gwelais yr arwydd yn dweud bod y lôn o'r fan yna ar gau achos y clwyf traed a genau. Eisteddais ar ochr y lôn wedyn i gael picnic cyn mynd yn ôl at y car. Roedd yr olygfa yn wych - mynyddoedd moel yn ymestyn at y gorwel, dim ty^, dim lôn i'w weld a'r haul yn gynnes. Penderfynu dychwelyd unwaith mae pethau yn ôl at normalrwydd.

Yn ôl ar y beic wedyn a reidio i lawr y lôn, Dim chwys y tro yma - yn wir rw^an roeddwn i'n oer ofnadwy - ond dyna fo, dyna seiclo ynte!

Cyrraedd adref ac eistedd ar y balconi yn cadw cwmni i'r dillad yn sychu a darllen llyfr (fi oedd yn darllen y llyfr wrth gwrs nid y dillad), roedd yr haul yn gynnes a finnau yn dechrau mynd i gysgu pan welais gysgod yn symud yn gyflym drosof a 'sblatt'. Diolch byth doeddwn i ddim yn eistedd lle oedd y dillad ond roedd rhaid rhoi'r jeans yn ôl yn y peiriant golchi.

A rw^an dwi i'n mynd i gael gair efo'r cymdogion a gofyn iddyn nhw beidio rhoi prunes allan i'r adar!

Wel na doedd y diwrnod ddim yn hollol berffaith ond o leiaf mae o wedi rhoi cyfle i mi sgwennu rhywbeth yntydi?